ChiQane II Race introduction

Race-introductie ChiQane II op Ducati Clubraces: De oneindige opgave

Source – Dutch magazine: Motor nr. 20/2000

Over een motorfiets fantaseren is één, je ideaal bedenken is twee, er eentje ontwerpen is drie, een geheel nieuwe motorfiets bouwen is vier, hem laten rijden de rest van het metrisch stelsel.

Hier het verhaal over de race-introductie van de ChiQane.

Zoals de waterwereld het gezegde “de beste stuurlui staan aan wal” kent, heeft de motorwereld uitdrukkingen als “de beste coureurs zitten op de tribune”, “de beste ontwerpers blijven dromen” en “de beste techneuten hebben het duurste en schoonste gereedschap”. Dit bleek tijdens de Ducati Clubraces weer eens in een voor pitbox 5 die afgehuurd was door ChiQane Engineering uit IJmuiden dé rij- en race-introductie van de ChiQane II moest en zou in dat weekeinde plaatsvinden. Nog geen jaar geleden was Roel van der Heide een van die beste ontwerpers en was hij een van die beste techneuten. Hij stopte met dromen en pakte zijn gereedschap om de tweede versie van de ChiQane te gaan bouwen. Nog geen jaar geleden…

Historie

Bijna niemand kan vermoeden hoeveel moeite, tijd en werk er in de werkplaats in IJmuiden is gedaan, verstreken en verzet is om binnen een voorbijvliegend jaar zo’n schitterende naafbestuurde motor te bouwen. Bijna niemand ook begrijpt de werking van de naafbesturing, begrijpt waarom er niet gewoon voor een Suzuki TI.1000-blok is gekozen, maar voor het nogal onbekende Folan blok. Met een motorfiets die vanaf het allereerste schroefje helemaal nieuw is, val je nu eenmaal niet meteen in de prijzen. In het recente spoor van de Suzuki TI.1000 R, de Aprilia RSV Mille en de MV Agusta F4, die ook allemaal later rijklaar waren dan oorspronkelijk de bedoeling was, volgde nu bijna twee weken geleden de ChiQane.

Over de tegenslagen in de bouw gaan we ooit een boek schrijven, as we daar tijd voor hebben. Maar tijdens de Ducati Clubraces stond hij daar. De laatste schroef was er nog maar 28 uur geleden ingedraaid en er waren nog niet eens 4 ‘test’-kilometers afgelegd. Hij stond er in het weekeinde dat niet alleen een raceweekeinde is, maar ook een kijk- en dorpsspektakel waarbij het publiek in het rennerskwartier al het technisch moois kan bekijken.

De feitelijke race

Klaar voor de start. Heindijk staat klaar voor het kunstje dat hij al jaren opvoert. Gastrijder Jean-Paul Heindijk aan het werk op de ChiQane II. Lange dagen maakte J.P.H. te Assen helaas niet. Maar of je dat ook mocht verwachten van een machine die voor het weekend nog amper had gedraaid? Mooi is ‘ie wel!

Wie deze unieke creatie met eigen ogen in pitbox 5 heeft gezien, weet hoe verschrikkelijk mooi en netjes de motor is gebouwd. Wie echter niet van de tribune is geweest, heeft helaas weinig ChiQane gezien. En heeft ook de reden daartoe gemist. Ondergetekende was de eerste spelbreker door twee weken voor de race zich af te melden als coureur wegens een ehh… eerder opgelopen rugblessure. Iedereen die wel eens een ruggenwervel heeft gebroken begrijpt waarom je niet binnen twee maanden weer kunt rijden, behalve “ruggenmans” (zie spotprent!) himself. Net zo professioneel als in het WK Superbike een vervanger werd gevonden voor Fogarty in de vorm van Bayliss, werd er in die vorm een vervanger gevonden in Jean-Paul Heindijk. Regen was de tweede spelbreker. Natuurlijk lagen er slecks om de speciaal voor de ChiQane gemaakte Dymag carbonwielen en natuurlijk stonden er geen reservewielen met regenbanden klaar. Wie weet hoeveel deze wielen gekost hebben, begrijpt waarom.

In de tweede training raakte een stangetje van de acceleratiepomp los, waardoor de vooruitgang werd gestaakt. In twee opzichten. Wie nu denkt van: “Hé, er zou toch een injectiesysteem opzitten”, heeft gelijk. Zou zitten. Maar de injectie die uit de doos kwam bleek niet een-twee-drie te werken en voor vier was geen tijd. Wie weet hoe lang Honda met de NSR 500 in de GP’s bezig is geweest om deze te voorzien van injectie (en daar niet uitgekomen is….) begrijpt misschien waarom er inderhaast carburateurs opgezet zijn. De derde training werd afgebroken vanwege een losgelopen boutje, de vierde vanwege een afgebroken schakelpedaal. Iedereen die wel eens aan zijn eigen motor heeft gesleuteld begrijpt dat dit soort dingen kunnen gebeuren. Iedereen die ooit eens een eigen motor heeft (af-)gebouwd weet dat deze nog lang niet klaar is om mee te gaan rijden, laat staan er mee te gaan racen. Hadden er maar 395 dagen in een jaar gezeten, 13 maanden in een jaar, 35 dagen in een maand, acht in een week of 28 uur in een dag. Dan waren dit soort kleine en helaas onvermijdelijke akkefietjes er al voor Assen uitgehaald.

Zo jammer dat vlak voor de race het startmechanisme de geest gaf, zo fijn dat de conditie van Roel en monteur Ron weer wat op peil werd gebracht door de ChiQane aan te duwen. En vervolgens weer zo jammer dat er na een paar ronden een vreemd geluid opsteeg uit het blok, waardoor Jean-Paul wijselijk besloot naar de kant te gaan. Een droomdebuut? Neuhhhh. Een nachtmerrie? Nee, dat zeker niet! Zijn de meeste dromen dan toch bedrog? Ja, de meeste.

Maar wacht rustig af, de droom “ChiQane” komt uit.

Tekst: Mink Bijlsma